آیین یادبود و گرامیداشت زندهیاد دکتر حسین شکرکن برگزار شد
به گزارش روابط عمومی خانه اندیشمندان علوم انسانی، آیین یادبود و گرامیداشت زندهیاد دکتر حسین شکرکن، با حضور جمع زیادی از استادان ، همکاران، شاگردان و خانواده زندهیاد روز جمعه 15 خردادماه در کانون رسالت برگزار شد. این مراسم به همت گروه روانشناسی خانه اندیشمندان علوم انسانی، انجمن روانشناسی ایران و سازمان نظام روانشناسی و مشاوره، طراحی و اجرا گردید.
در این نشست نسرین ارشدی، غلامعلی افروز، حمید پورشریفی، رضا خجستهمهر، شیوا دولتآبادی، فرشید شکرکن و علیاصغر قاسمی درباره زندگی علمی و فعالیتهای حسین شکرکن به ایراد سخنرانی پرداختند.
چیزی که اصالت را به تابآوری تبدیل کرد وجود اندیشمندان و نخبگان فکری بود
در ابتدای برنامه علیاصغر قاسمی مدیرعامل خانه اندیشمندان علوم انسانی ضمن ابراز تسلیت و خیرمقدم به حضار گفت: گرچه رشته من روانشناسی نیست اما خداوند این نعمت را به من داده که طی سالهای خدمتگزاری در خانه اندیشمندان با خانواده بزرگ روانشناسی کشور تعامل داشته و خوشهچین خرمن علم و فضیلت این بزرگان و خصوصاً دکتر شکرکن باشم. دکتر شکرکن از ابتدای تاسیس خانه با ما همراه بوده و در تاسیس گروه روانشناسی خانه نقش داشته است.
وی در باب ضرورت تکریم بزرگان و اصحاب علوم انسانی افزود: علت اینکه با وجود نارضایتیهای اجتماعی بالا در جامعه و کاهش اعتماد سیاسی مردم به حکومت و در زمانی که هرگونه حمله، میتوانست فروپاشی نظام سیاسی و تجزیه ایران را در پی داشته باشد، ایران سقوط نکرد و تجزیه نشد را نه صرفاً در قدرت دفاعی و نظامی کشور بلکه بایست در پیشینه فرهنگی و تمدنی آن جستوجو کرد. چیزی که این اصالت را به تابآوری و مقاومت تبدیل کرد وجود همین اندیشمندان فرزانه بود.
قاسمی در پایان افزود: قدرت ایران و ثروت آن نه منابع نفت و گاز بلکه همین انسانهای بزرگ و فرزانه مانند دکتر شکرکن هستند که ایران، این سرو سهی را در برابر تلاطمها حفظ کردهاند.
زیستن با روشنایی
حمید پورشریفی رئیس انجمن روانشناسی ایران گفت: استاد شکرکن نه تنها روانشناسی صنعتی و سازمانی را در ایران بنیاد نهاد بلکه اسم او با نام دانشگاه شهید چمران گره خورده است. در انجمن روانشناسی ایران مجلهای به زبان انگلیسی وجود دارد که از همان ابتدا استاد آنرا زیر بالوپر خود گرفت و اکنون دو دهه از انتشار این مجله میگذرد و این تنها گوشهای از خدمات استاد به این انجمن بود.
پورشریفی ادامه داد: هر لحظه بودن با استاد یک فرصت یادگیری بود که متاسفانه من این همسفری را از دست دادم. دغدغهمندی، حساسیت و اخلاقمداری از دیگر صفات استاد بود. ایشان هم به علم و هم به حرفه حساس بودند و همواره با روشنایی میزیستند. به قول دکتر عشایری ما نیازمند افراد آکادمیک هستیم و دکتر شکرکن یکی از همین افراد آکادمیک و علمی بود.
او در پایان متنی از ابوالقاسم نوری که یکی از همراهان شکرکن بود را برای حضار قرائت کرد: من و شکرکن هردو در دانشسرای عالی تهران در دو رشته متفاوت تحصیل میکردیم و سپس برخی فعالیتهای مشترک زمینهساز همکاری ما شد. آنچه این استاد فرهیخته را متمایز میکند حسن خلق، شایستگی و شخصیت سالم ایشان است. به خانواده گرامی مرحوم و حضار در مراسم یادآور شوید برای آن زندهیاد از خدا آرامش ابدی بخواهند.
همراه و همنظر با دکتر شکرکن، در برابر محدود کردن سلامت روان به بیماری به پا خواستیم
شیوا دولتآبادی رئیس هیئت مدیره انجمن روانشناسی ایران گفت: نام دکتر شکرکن را با دانشگاه جندیشاپور آن زمان، کتابها، بهوجود آوردن رشته روانشناسی صنعتی و سازمانی و مطرح کردن ضرورت نگاه علمی به صنعت و سازمان را از دور شنیده بودم. همواره فکر میکردم در گوشهای از کشور پهناور ما در جندیشاپور و چمران کسانی هستند که به این فکر میکنند برای کشور چه کارهایی را باید پیش ببرند.
دولتآبادی گفت: به خاطر دارم برای مبارزه با طرح سلامت روان که فقط به مشکلات روانشناختی پیشرفته میپرداخت و قرار بود به عنوان لایحه تصویب شود، من و دکتر شکرکن جدا اما کاملا همسو و همنظر، در برابر محدود کردن سلامت روان به بیماری به پا خواستیم. توافقی که از دو گوشه یک سالن بزرگ برای مقابله با تبدیل شدن سلامت روان به بیماری انجام شد.
او ادامه داد: از خودم میپرسم چه چیزی باعث میشود برخی افراد مانند دکتر شکرکن ماندگار شوند؟ ما باید هنگام ترک دنیا چیزی بهتر از دنیایی که تحویل گرفتهایم تحویل دهیم و بنابراین چیزی که انسانهای بزرگ را ماندگار میکند همان چیزی است که میتوانند تحویل دهند. آدمهای ماندگار اصالت دارند و نقش بازی نمیکنند. لحظهای احساس نکردم که استاد در قالبی غیز از خودش صحبت کند. او به دنیا و دیگران با مهربانی نگاه میکرد و فراتر از مهارت و دانش، ارزشها و اصول ثابتی مانند راستگویی داشت. ماندگار شدن یعنی باعث شناختن و ساختن راه برای دیگران باشی، یعنی قدم برداشتن در راهی سنگلاخ و ساختن آن تا دیگران نیز بتوانند در این مسیر قدم گذارند.
انصاف، زیبنده شخصیت شکرکن
غلامعلی افروز رئیس شورای مرکزی سازمان روانشناسی ایران ضمن عرض تسلیت گفت: دکتر شکرکن انسانی شریف است که نام و شخصیت او مانند شجرة طیبهای ریشه دوانده است. او آمیزهای از عطوفت، گذشت، محبت، بلنداندیشی و انصاف بود. انصاف زیبنده شخصیت ایشان است. انصاف در حرف زدن، شنیدن و مراودات اجتماعی. او شاگرد برجسته دانشسرا بود که با تلاش صبورانه بسیار به کشور خدمت کرد.
افروز گفت: واحد عمر ما روز است. سال برای درختان و طبیعت است، زیرا ما نمیدانیم که فردا چه اتفاقی برای ما خواهد افتاد. دیروز به تاریخ پیوست و اگر در دیروز بمانیم افسرده میشویم، اگر به آیندههای دور و نامعلوم دل ببندیم پریشان خواهیم شد پس باید لحظه حال را که هدیه خدا است دریابیم. شکرکن نیز در حال زندگی میکرد و قدر لحظات را میدانست.
وی در آخر افزود: ما آمدهایم تا به تناسب تمکن فکری و وجودی خود کاری در این دنیا انجام دهیم و برویم حتی اگر کم باشد و چیزی که مهم است نیت فرد و منت نگذاشتن است. نیت دکتر شکرکن، خیر و راهگشا و منش فردی او فروتنی بود.
علماندوزی در خارج؛ پیادهسازی در وطن
رضا خجسته مهر رئیس انجمن روانشناسی خانواده ایران پیام تسلیتی را از طرف علیحسین حسینزاده، رئیس دانشگاه چمران اهواز قرائت کرد: امروز در سوگ مردی نشستهایم که نامش با تاریخ روانشناسی نوین ایران و هیئت علمی دانشگاه چمران پیوندی ناگسستنی دارد. سخن گفتن از زندگی، سخن گفتن از کسی است که نه تنها یک عضو هیئت علمی بلکه ستون علم و دانش در کشور بود. اینجانب ضایعه درگذشت این استاد بزرگ را به جامعه علمی ایران تسلیت عرض مینمایم.
خجستهمهر در ادامه گفت: مرحوم شکرکن محبوب الهی بود و در واقع توانمندیهای علمیاش وسیلهای بود تا فضلیتهای اخلاقی او متبلور شود. شکرکن به من آموخت علم به تنهایی کافی نیست بلکه روانشناس باید از فضیلتهای اخلاقی نیز بهرهمند باشد. او محبوب بود زیرا همسری مهربان و با بصیرت داشت و این از عنایات خدا به او بود و موجب تسهیل در پیشرفت وی شد.
او افزود: شکرکن بسیار وطندوست بود و نگاهی جهانی داشت. او جهانی فکر میکرد اما منطقهای عمل مینمود. یعنی در خارج علماندوزی میکرد و همان را در داخل پیادهسازی میکرد. از دیگر فضایل او خانوادهدوستی و مسئولیت اخلاقی وی در قبال خانواده بود. او نسبت به فرزندان خود احساس وظیفه عمیقی داشت. من روش پژوهش را نه فقط از طریق کتاب بلکه رفتار پژوهشی، شیوه داوری کردن و حتی تامل و سکوت او آموختم.
علم تنها مجموعهای از نظریهها نیست
صالحه پیریایی عضو هیئت علمی دانشگاه رفاه، پیام نسرین ارشدی رئیس هیئت مدیره انجمن روانشناسی صنعتی و سازمانی که نتوانسته بود در مراسم شرکت کند را در مراسم قرائت کرد: آقای دکتر همواره برای رشتهای که بنا نهادند دو خواسته داشت، یکی وجود این رشته در تحصیلات تکمیلی ارشد و دکتری و دیگری وجود انجمن روانشناسی صنعتی سازمانی در ایران. استاد نقش مهمی در هویت علمی، حرفهای و حتی انسانی من داشت. فقدان او جانکاه و دردآور است. او برای ما معلمی بود که به ما آموخت چگونه مسئولیتهایمان را جدی بگیریم و عمرمان را وقف کنیم. اگر او نبود انجمن ما شکل نمیگرفت و همچنین او صبر، پشتکار و ایمان عمیقی به این رشته داشت. عشق او به این رشته را میتوان از سخنانش و سالها تلاش برای ثبت این رشته متوجه شد. او به من آموخت علم تنها مجموعهای از نظریه ها نیست بلکه مسئولیتی برای ساختن آیندهای بهتر برای نسلهای بعدی است. در کنار اندوه امروز به شاگردی ایشان افتخار میکنم.
بزرگی را باید در خدمت به دیگران جست
در پایان مراسم پیام صوتی فرشید شکرکن برای حضار پخش شد: خانواده عزیزم و دانشجویان پدرم، جسمم در استرالیا و روحم در کنار شما و پدری است که نتوانستم در آخرین لحظات کنار او بوده و بر دستانش بوسه بزنم. پدرم از پیشگامان رواشناسی صنعتی و سازمانی بود که عمرش را در راه دانش، ثبت کردن این رشته و پرورش شاگردان صرف کرد. او برای من آموزگاری بود که بزرگترین درسها را به من آموخت، او به من یاد داد بزرگی را باید در خدمت کردن به دیگران جستوجو کرد. پدرم فرزندم را نخواهد دید اما پسرم میراثِ شرافت، انسانیت و عشق او را همیشه همراه خواهد داشت.
